Na inmiddels ruim 5 jaar rondtoeren in de Achterhoek en daarbij menig bruiloft te hebben gefotografeerd, kan ik terugkijken of veel bijzondere momenten. Iedere bruiloft is anders, maar ik merk dat er toch wel veel dezelfde dingen gebeuren. Soms vanuit het bruidspaar of gasten, nog vaker vanuit mezelf. Daarom hieronder 4 dingen die mij heel erg vaak “overkomen” tijdens een bruiloft:

” Je bent toch niet vergeten….?!”

Dat fotograferen tot de verbeelding spreekt blijkt wel uit het feit hoe vaak me de volgende vraag wordt gesteld. Of vraag, eigenlijk is het meer bedoelt als grappige opmerking. Al is het al jaren en jaren geleden dat de overstap van analoge naar digitale fotografie is gemaakt, krijg ik écht op iedere bruiloft te horen: “Heb je er wel een rolletje in gedaan?”.

Ik kan hier altijd een enorme binnenpret om hebben: daar is ie weer! Soms volgt er ook een verhaal over ‘vroeger’: een kennis van een kennis, daar was de fotograaf écht een rolletje vergeten! Het zou je maar gebeuren als fotograaf. Brrrr, ik ben blij dat het tegenwoordig geen werkelijkheid meer kan worden! Dus als je de volgende keer op een bruiloft een praatje wil maken met de fotograaf, begin dan maar over of zijn/haar camera een dubbel kaartslot heeft en of die gebruikt wordt als back-up of als extra opslagcapaciteit. 😉

sven-en-elise-kleur-32

“Het enige waar ik soms nog rolletjes voor gebruik zijn stropdassen.”

“Sterk spul hé?!”

Als bruidsfotograaf doe ik mijn best om in een korte tijd het bruidspaar (een beetje) te leren kennen. Vaak zijn de kennismakingsgesprekken gezellig en wordt er veel gekletst over persoonlijke dingen. En zo gebeurd het dat ik tijdens de trouwdag vaak wel ergens een brok in mijn keel moet wegslikken of mijn tranen moet wegknipperen. Bij het binnenkomen van de bruid, bij het weggeven door de vader, bij een speech uit het hart of tijdens een mooie liedje.

Laten we het er op houden dat ik gewoon een beetje gevoelig ben voor emotionele momenten, haha! Gelukkig heb ik een camera waar ik me op zulke momenten achter kan verschuilen… al ben ik ook wel eens ‘betrapt’, gezien één van de gasten na de ceremonie aan de bruid vroeg of ik een vriendin van haar was, aangezien ik moest huilen tijdens het binnenkomen…ai! Achja, wat die vriendin niet zag was dat ook de ambtenaar een traantje moest wegvegen. Misschien moet ik maar een zakje Fishermans Friends in mijn tas stoppen….

emiel-en-anoeska-5
“Gitarist en zanger Peter Loeters maakt menig traantje los.”

Het zwarte gat

Iedereen die wel eens een camera hanteert, en dan tellen de compactcamera’s en iPhones niet mee, herkent dit wel. Je pakt je camera, zet hem aan, schuift hem voor je ogen en ….huh?! Een zwart gat! Oeps….. de lenskap vergeten af te nemen! Ja hoor, dit overkomt mij nog geregeld al klinkt het zó ‘ome Henk’. En, is dit ook herkenbaar voor jou?

Vrouwen en tassen

Tijdens een bruiloft draag ik het liefst alles wat ik veel nodig heb qua apparatuur op of aan mijn lichaam. Andere, minder noodzakelijke spullen zitten in mijn fototas. Tussendoor stop ik hier ook mijn camera’s in om van de ene naar de andere plek te komen. Deze fototas neem ik dus ook overal mee naar toe, maar leg ik altijd op een plek uit het zicht (maar wel binnen bereik).

Vaak ben ik zo druk met fotograferen, lopend van de ene plek naar de andere, dat ik weg wil gaan en vervolgens óf mijn fototas niet meer kan vinden óf hem bijna vergeet. Ik weet nog heel goed een bruiloft waar ik de voorbereidingen van de bruid binnen fotografeerde en ik met het bruidspaar mee naar buiten liep tijdens het “elkaar zien” en het moment dat ze samen in de auto stapten. Toen het bruidspaar was weggereden wilde ik terug naar binnen om mijn fototas mee te nemen en ook in mijn auto te stappen….zat de deur al op slot! En diegene met de sleutel was ook al in de auto gestapt! Ai ai….paniek! Gelukkig werd er snel gebeld door de buurvrouw, waarna de auto met de sleutel rechtsomkeerd maakte om mij weer even naar binnen te laten.

Je snapt dat ik de relatie met mijn fototas iets anders ben gaan insteken. Tegenwoordig is mijn tas altijd een momentje ‘voor’ op schema en breng ik eerst mijn tas op de volgende ‘locatie’ (buiten, in de kerk) voordat ik er met mijn camera’s achteraan ga.

Neemt niet weg dat ik tijdens iedere bruiloft wel eens roep: waar is mijn tas? Die ligt dan netjes achter een boom, om het hoekje of in het hoge gras een eindje verderop. Uit het zicht tijdens de fotoreportage, maar wél altijd binnen handbereik. Ik zal wel iets teveel opgaan in mijn werk, denken jullie niet?

meike-en-erik-40
“De meeste vrouwen houden hun tas dichtbij, maar die zijn dan ook vaak bescheidener en mooier dan mijn fototas!”

Bedankt voor het lezen, tot de volgende blog!

X Joyce